برگرفته از سخنرانی اوشو



عشق ملاقات مرگ و زندگی است، ملاقاتی در نقطه اوج. فقط در صورت شناخت عشق است كه می توان به تجربه این ملاقات نایل آمد . در غیر اینصورت به دنیا می آیی، زندگی می كنی و می میری، ولی در حقیقت مهمترین تجربه زندگی را از دست داده ای. تجربه ای كه با هیچ چیز جایگزین نمی شود. تو تجربه حد فاصل مرگ و زندگی را از دست داده ای. تجربه این حد فاصل، نقطه اوج و حد نهایی تجربیات آدمی است. برای اینكه به آن نقطه برسی بایستی چهار مرحله را همیشه به خاطر داشته باشی.


مرحله اول: حضور در لحظه است، زیرا عشق تنها در زمان حال ممكن است. عشق ورزیدن در گذشته و آینده ممكن نیست. بسیاری از آدم ها یا در گذشته و یا در آینده زندگی می كنند، طبیعتآ عشق شان نیز در گذشته و یا آینده است كه چنین عملی غیر ممكن است.


اگر خواستی از عشق فرار كنی، در زمان گذشته و یا در زمان آینده زندگی كن ، ولی اگر خواستی رودخانه عشق را در درونت جاری سازی در زمان حال زندگی كن ، زیرا عشق فقط در زمان حال ممكن است.زیاده از حد فكر نكن زیرا فكر هم همیشه به گذشته یا آینده مربوط می شود و انرژی تو به جای اینكه به قوه احساس معطوف شود، منحرف شده و صرف فكر كردن می گردد وتمام انرژی های تو را تخلیه می كند. در چنین وضعیتی عشق نمی تواند وجود داشته باشد.


دومین قدم در راه رسیدن به عشق این است كه : یاد بگیری چگونه سموم وجودت را به عسل تبدیل كنی .خیلی از مردم عشق می ورزند ولی عشق آنها با سمومی همچون نفرت، حسادت، خشم، خودخواهی و احساس مالكیت آلوده شده است. می پرسی چگونه می توان سموم را به شهد تبدیل كنیم؟ روشی بسیار ساده وجود دارد:


تو لازم نیست كار خاصی انجام دهی، تنها چیزی كه احتیاج داری صبر است. این یكی از بزرگترین اسراری است كه برایت فاش می كنم. امتحانش كن . وقتی كه خشمگین می شوی، نباید كاری كنی. فقط در سكوت بنشین و نظاره گر باش . با خشم همكاری نكن و آن را سركوب هم نكن . فقط نظاره كن، صبور باش و ببین كه چه پیش می آید. بگذار این احساس اوج بگیرد.


زمانی كه حال و هوای مسموم بر تو غلبه كرد، هیچ كاری انجام نده، فقط صبر كن و بگذار كه آن سم به غیر خود تبدیل شود. این یكی از و اصول زندگی است كه همه چیز مدام در حال تغییر به غیر خود است .


انسان در این اوقات فقط باید صبور باشد. در زمان خشمت از انجام هر عملی حذر كن و هیچ تصمیمی نگیر. زیرا برایت پشیمانی به بار می آورد. خشم نمی تواند دائمی باشد. اگر صبور باشی و به انتظار بنشینی، به این نتیجه خواهی رسید. هیچ چیز دائمی نیست. شادی می آید و می رود،غم می آید و می رود. همه چیز تغییر می كند و هیچ چیز به یك صورت باقی نمی ماند.


پس برای چه عجله می كنی؟ خشم آمده است و می رود. تو فقط قدری صبر داشته باش. به آینه نگاه كن و منتظر باش . چهره خشمناكت را در آینه تماشا كن. لزومی ندارد كه این چهره را به كس دیگری نشان بدهی. این مساله فقط مربوط به توست، جزیی از زندگی و حال و هوای توست. تو باید اینقدر صبر كنی كه چهره خشمگینت كه از شدت خشم، قرمز رنگ شده از هم باز گردد و چشمانت حالتی متین و آرام به خود گیرد. اگر صبر داشته باشی و در آینه تماشا كنی می بینی كه انرژی چشمت دگرگون می شود و تو آكنده از طراوت و نشاط می شوی.


مرحله سوم، تقسیم كردن و بخشیدن است. چیزهای منفی را برای خودت نگهدار ولی خوبی ها و زیبایی ها را با دیگران تقسیم كن . معمولآ اكثر مردم عكس این عمل را انجام می دهند. چنین انسان هایی واقعآ ابله هستند ! . وقتی كه شاد هستند خست به خرج می دهند و آن را با كسی تقسیم نمی كنند ولی وقتی غمگین و افسرده هستند، ولخرج و دست و دلباز می شوند و دوست دارند همه را در غم خود شریك سازند. وقتی لبخند می زنند بسیار صرفه جویانه عمل می كنند در حد یك تبسم كوچك ولی خدا نكند كه خشمگین شوند، آن گاه در آستانه انفجار قرار می گیرند.


آدم وقتی دارد ، باید ببخشد. در واقع، انسان جز آن چیزی كه با دیگران تقسیم می كند و می بخشد، چیزی ندارد. عشق، پول و مال نیست كه بتوان آن را جمع كرد. عشق عطر و طراوتی است كه باید با دیگران تقسیم كرد. هر چه بیشتر ببخشی، بیشتر به دست می آوری. هر چه كمتر ببخشی، كمتر داری.


اگر ببخشی، وجودت از سموم پاك می شود. وقتی هم ببخشی در انتظار عمل متقابل یا پاداش نباش. حتی منتظر تشكر هم نباش. بلكه تو باید از كسی كه اجازه داده چیزی را با او تقسیم كنی، سپاسگذار باشی. فكر نكن كه او باید از تو تشكر كند!


چهارمین گام در راه رسیدن به عشق : " هیچ بودن " است . به محض اینكه فكر كنی كه كسی هستی، عشق از جاری شدن باز می ایستد . عشق فقط از درون كسی به بیرون جاری می شود كه "كسی" نباشد.
عشق، در نیستی خانه دارد. هنگامی كه خالی باشی، عشق نیز در تو جای خواهد گرفت . وقتی آكنده از غرور باشی، عشق ناپدید می شود . همزیستی عشق و غرور ممكن نیست . این دو در كنار یكدیگر جایی ندارند. عشق و الوهیت می توانند در كنار یكدیگر باشند، زیرا عشق و الوهیت مترادف هستند. بنابراین "هیچ" باش . "هیچ" منشا همه چیز است. "هیچ" منشا بی نهایت است. هیچ باش . در هیچ بودن است كه به كل می رسی .


" اگر خود را كسی بپنداری، راه را گم می كنی ، ولی اگر خود را هیچ بپنداری، به مقصد می رسی